Αναγνώστες

Κυριακή 11 Φεβρουαρίου 2018

Οι όροι και τα όρια της πολιτικής ….


ΓΡΆΦΕΙ Η ΕΛΕΝΗ ΤΣΑΚΙΡΗ 
Η επόμενη μέρα βρίσκει ενωμένο τον λαό  και σε δικό του κόσμο το πολιτικό σύστημα
Το μεγάλο συλλαλητήριο  στο Σύνταγμα έστειλε μήνυμα ενότητας , πατριωτισμού και σύμπνοιας  του ελληνικού λαού.
Βέβαια η  γενική υποβάθμιση  των συλλαλητηρίων συνεχίστηκε όπως άλλωστε και αναμενόταν.
Στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα ; Έτσι δεν λέει ο λαός μας;
Μόνο που εδώ έχουμε όντως μια κυβέρνηση που κωφεύει;
Ποια είναι η ουσία ;
Τι στέλνει ως μήνυμα;

Το ξεβόλεμα των πολιτικών , με  ή δίχως εισαγωγικά .
Αυτό είχε κάπου ξεχαστεί με το πέρασμα των χρόνων.
Το πολιτικό μας σύστημα από την μεταπολίτευση και έπειτα είχε συνηθίσει να “μαλώνει” στα παράθυρα, να μετακυλίει  τις ευθύνες στον “προηγούμενο” και μια χαρά να συνεχίζει να βρίσκεται στην καρέκλα τoυ.
Αυτή η εποχή έχει περάσει ανεπιστρεπτί
Μιλώντας με κόσμο , το ωραιότερο το άκουσα από νέο άνθρωπο στην πλατεία Συντάγματος.
“Είμαστε ο μόνος λαός που διαδηλώνει ενάντια στην ίδια του την κυβέρνηση, και ο μόνος λαός που οι πολιτικοί του τον αγνοούν τόσο επιδεικτικά και απροκάλυπτα  πράττοντας το ακριβώς αντίθετο από αυτά που ψηφίστηκε ή επιθυμεί ” .
Μην αναρωτιόνται λοιπόν γιατί  . Την απάντηση την γνωρίζουν καλά.
Οι τρείςτελευταίες σειρές θαρρώ πως “συμπυκνώνουν ” όλη την αλήθεια των ημερών που ζούμε.
 
Για αυτό η αγανάκτηση , για αυτό η μεγάλη συμμετοχή .
Διότι μια κυβέρνηση ψηφίζεται και με όρους και με όρια συνταγματικά .
Όταν αυτά καταστρατηγούνται ή αγνοούνται τίθεται εν αμφιβόλλω   το δημοκρατικό πολίτευμα .
Γιατί η εκάστοτε κυβέρνηση ζει και εκλέγεται σε δημοκρατική χώρα .
Και σίγουρα δεν είναι δημοκρατικό το να  προσπαθείς να “κατηγοριοποιείς ” ότι δεν σε βολεύει να σεβαστείς. Ότι δεν σε “εξυπηρετεί” να ακούσεις .

Οι λέξεις και οι έννοιες πλέον έχουν διαστρεβλωθεί στο βωμό των συμφερόντων που “βαφτίζεται”  εκσυγχρονισμός .
Και αναρωτιέμαι για ποιόν ο εκσυγχρονισμός ;
Ποιον “υπηρετεί” και με ποιο όφελος ;Διότι εκεί είναι η ουσία και η σημασία
Δυστυχώς ζούμε τις εποχές που δεν υπάρχουν τα όρια αυτά.
Η που αν προτιμάτε είναι δυσδιάκριτα και θολά .
Υπάρχει ένα πολιτικό σύστημα που αρνείται πεισματικά να σεβαστεί τον κόσμο που το ανέδειξε ( με τα λάθη που δεν είναι της παρούσης να αναφερθούν , διότι όλοι έχουμε κάνει και την αυτοκριτική μας , όλοι εκτός των πολιτικών,που το “μοτίβο” τους είναι απελπιστικά ίδιο , για αυτό “απαξιώθηκαν” στα μάτια του κόσμου) .
Αν λοιπόν αναρωτιόμαστε ακόμη γιατί , η απάντηση είναι ότι πια ο λαός έθεσε με τα δύο του τελευταία συλλαλητήρια του  τα όρια . Έβαλε όρια στους πολιτικούς του  και είπε “μέχρι εδώ”.
Η περίοδος “χάριτος” και ασυδοσίας έχει περάσει  για όλους ανεξαιρέτως …..

Το παρακάτω θα το γράψει η πράξη και η ιστορία .

Δευτέρα 5 Φεβρουαρίου 2018

Εκείνα τα ανήσυχα μυαλά που σε παρασέρνουν..



Γράφει η Ελένη Τσακίρη
Άβυσσος ο νους του ανθρώπου.
Ανεξερεύνητο τοπίο που εύκολα μπορείς να μπερδευτείς ή  να χαθείς.
Είναι και κάποια μυαλά όμως φιλέ μου που δεν σταματούν δευτερόλεπτο να σκέφτονται.
Να δημιουργούν.
Να ελπίζουν .
Να χαράσσουν καινούργιους δρόμους και διαδρομές.
Που δεν μπορούν να βαλτώνουν στη μιζέρια και την καθημερινότητα.
Τρελαίνονται , ασφυκτιούν.
Θέλουν πάντα το κάτι παραπάνω.
Το γουστάρουν , το διεκδικούν και το καταλαμβάνουν.
Και όταν φτάσουν το στόχο , πάντα θα βρουν κάποιο νέο επίτευγμα να κυνηγήσουν.
Τι να κάνεις άμα έχεις γεννηθεί διαφορετικός;
Βαριέσαι τα ίδια και τα σίγουρα.
Σκοτώνεις τη βαρεμάρα σου δημιουργώντας.
Δεν αντέχεις την μετριότητα και την απραξία.
Σε κουράζουν.
Όπως σε κουράζουν και οι ρηχοί άνθρωποι.
Βαριέσαι βρε αδερφέ , πλήττεις απίστευτα.
Πως να χωρέσει ένα ανήσυχο μυαλό σε όρια και πλαίσια;
Σαν να λες θα βάλω άνθρωπο δύο μέτρα σε κούνια μωρού!!
Ανέφικτο;
Κι όμως..
Τα ανήσυχα μυαλά με τα ανέφικτα καταπιάνονται , γιατί  τους εξιτάρει να βρουν τρόπο και να τα κάνουν εφικτά .
Ψάχνουν σταγόνες σε ωκεανούς , δεν τους τρομάζουν ούτε τα μποφόρ ούτε οι φουρτούνες.
Το καινούργιο τους αναζωογονεί , τους δυναμώνει .
Πετυχαίνουν πάντα;
Όχι
Είπαμε ανήσυχα πνεύματα είναι , όχι θεοί.
Και την αποτυχία όμως θετικά την εισπράττουν.
Είναι η απαρχή τους για καινούργια πράγματα.
Η αφετηρία τους για το νέο δρόμο που βρίσκεται μπροστά τους.
Γιατί τα ανήσυχα μυαλά δεν σταματούν ποτέ να  ” τρέχουν” , να παρατηρούν και να  κοιτούν μπροστά …
Αν σε πάρουν σε αυτό το ταξίδι μαζί τους , θα αλλάξεις κοσμοθεωρία και οπτική πραγμάτων.
Θα δεις και τη ζωή και τον κόσμο αλλιώς.
Θα φιλοσοφήσεις , θα ιεραρχήσεις προτεραιότητες όπως δεν θα περίμενες   , θα βιώσεις νίκες και λύπες όπως πότε σου δεν φανταζόσουν.
Κυρίως όμως θα αγαπηθεί ς δίχως όρια     , πρέπει και γιατί.
Γιατί έτσι!
Έτσι είναι αυτοί οι άνθρωποι
Όλα  τους τα τρέχουν στο πολύ…
Εσύ;
Αντέχεις να τρέξεις μαζί τους;

ΜΠΟΡΟΥΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΝΑ ΑΓΝΟΗΣΟΥΝ ΤΑ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

Παρασκευή 2 Φεβρουαρίου 2018

Σε σκάρτους ανθρώπους, μη σπαταλάς δευτερόλεπτο και δάκρυ!



Γράφει η Ελένη Τσακίρη
Ανθρώπινα τα λάθη, αλλά με τα λάθη σε εισαγωγικά, τι γίνεται;
Γιατί δεν είναι όλα ίδια!
Υπάρχει διχωρισμός;
Φυσικά και υπάρχει!
Το νόμισμα λένε πάντα έχει δύο όψεις και οι άνθρωποι ίσως να έχουν και περισσότερες από δυο.
Πόσο εύκολο είναι να το διακρίνεις; Καθόλου!
Απαιτεί χρόνο πολλές φορές, τύχη, ένστικτο και προσοχή.
Είναι άλλο το ανθρώπινο.
Αυτό “κρύβει” αλήθεια .
Όλοι έχουμε υποπέσει σε πράγματα και λάθη για τα οποία μετανιώνουμε και σίγουρα δεν θελήσαμε να επαναλάβουμε.
Που θα δίναμε τα πάντα να γυρίζαμε το χρόνο πίσω και να τα διορθώναμε, ή να κάναμε εντελώς διαφορετικές επιλογές.
Πόσες φορές δεν ευχηθήκαμε να ανοίξει η γη να μας καταπιεί;
Υπάρχει όμως μέσα σε όλο αυτό κάποιες φορές και η υποκρισία της σκοπιμότητας.
Αναφέρομαι σε εκείνους που όταν ‘αντιλαμβάνονται ‘ ότι έχεις καταλάβει την “στραβοπάτημα” τους , προσποιούνται τους μετανιωμένους και προσπαθούν κατά τρόπο βολικό για εκείνους να δικαιολογήσουν το “περιστατικό” , εφευρίσκοντας χίλιες δυο δικαιολογίες.
Άνθρωποι που η “υποκρισία” είναι η δεύτερη φύση τους.
Τη δεύτερη κατηγορία να τη φοβάσαι.
Οι “ευθυνόφοβοι” σπανίως μετανιώνουν.
Γιατί θεωρούν ότι ποτέ δεν φταίνε οι ίδιοι , αλλά οι εκάστοτε συγκυρίες!
Τι σημαίνει αυτό; Μα φυσικά ότι στην επόμενη ευνοϊκή για αυτούς συγκυρία, θα έχεις μια από τα ίδια.
Δεν είμαστε όλοι οι άνθρωποι ίδιοι λοιπόν.
Στη δεύτερη περίπτωση τι να συγχωρέσεις;
Τι να πεις, και πώς να συνεχίσεις;
Για ποσο να υποκριθεις κι εσύ τον ηλίθιο που δεν καταλαβαίνει τι γίνεται;
Γιατί και ξέρεις πια και καταλαβαίνεις…
Σε “παίκτες ψυχών” που ποντάρουν στα συναισθήματα των άλλων μονάχα για εκπληρώσουν τα δικά τους σχέδια και εγώ , το μόνο πράγμα που τους πρέπει είναι η απόσταση και η αδιαφορία.
Δεν αξίζουν ούτε δεύτερη σκέψη , ούτε δεύτερη ματιά , πόσο μάλλον δεύτερη ευκαιρία .
Σε σκάρτους ανθρώπους μη σπαταλάς δευτερόλεπτο και δάκρυ .
Ο καθένας είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του .
Σε αυτές τις περιπτώσεις “χάρηκες πολύ για τη γνωριμία” , παίρνεις το ωραιότατο καπελάκι σου , το φοράς και χαιρετώντας ευγενικά φεύγεις.
Συγχώρησε λοιπόν τον εαυτό σου , για το “λάθος ” σου να τους βάλεις στη ζωή σου και φρόντισε να πράξεις για σένα συνετά …

Και με τον Αστυφύλακα και με τον Χωροφύλακα ?


Γράφει η Ελένη Τσακίρη



Για άλλη μια φορά το πολιτικό μας σύστημα στο σύνολο του απέτυχε παταγωδώς να διαχειριστεί καίρια θέματα .
Εξακολουθεί την ίδια στρεβλή πορεία.
Οι συζητήσεις για το Σκοπιανό συνεχίζονται ένθεν κακείθεν και όλοι είμαστε σε στάση αναμονής για το τι πρόκειται να γίνει.
Με άλλα λόγια σε ότι έχει να κάνει με μας , από ότι φαίνεται , απλά δεν κάνουμε τίποτα άλλο απλά αναμένουμε το τι θα πράξουν οι γείτονες στο εσωτερικό τους.
Που βέβαια και εκεί τα πράγματα μόνο ρόδινα δεν είναι ,καθώς η αναταραχή καλά κρατεί και εκεί.
Που φαίνεται να ποντάρουμε ;
Πιο πολύ σε άρνηση η κώλυμα των διπλανών μας , παρά σε δική μας θέληση ή εξέλιξη.
Για αυτό και οι επιμονή εκ του “ασφαλούς ” ορισμένων στις θέσεις τους .
Ποια η εξωτερική πολιτική μας λοιπόν ;
Στηριζόμενη που ακριβώς;
Μην ξεχνάμε όμως ότι στην πολιτική πάντα υπάρχει και ο ‘αστάθμητος παράγων ” που ανά πάσα στιγμή μπορεί να αλλάξει άρδην τα πάντα.
Τι θα γίνει τότε;
Θα βρεθούμε πάλι απροετοίμαστοι;
Γιατί όπως και να το κάνουμε προετοιμασμένοι και “διαβασμένοι” , δεν είμαστε.
Υπάρχουν αρκετοί που μιλούν για την ενδιάμεση συμφωνία που υπήρξε.
Τι άλλαξε και τι τηρήθηκε σε αυτή όλα αυτά τα χρόνια;
Γιατί λοιπόν εξακολουθεί να “υφίσταται ” και να ” χρησιμοποιείται” ακόμη;
Εφαρμόστηκε μήπως και κινήθηκε σε καμία “κοινή ” κατεύθυνση το προηγούμενο διάστημα;
Σε ποιες “βάσεις” λοιπόν θέλουμε να στηρίξουμε μια εκ νέου οριστική συμφωνία εάν και εφόσον υπάρξει.;
Τι περιμένουμε να αλλάξει τώρα;
Προς το συμφέρον ποιου;
Μέσα σε όλα αυτά υπάρχει και η αντίδραση του κόσμου .
Ενός λαού που κουράστηκε πια να τον φέρνουν ΄”προ τετελεσμένων” και αναμένεται άλλη μια φορά να εκφράσει την αντίθεση του, με ένα ακόμη συλλαλητήριο, σε όσα διαδραματίζονται και αποφασίζονται.
Άκουσα από κυβερνητικό βουλευτή να απαντά τις προάλλες ότι η “εξωτερική πολιτική ” δεν ασκείται από το λαό αλλά από την εκάστοτε κυβέρνηση.
Αναρωτιέμαι λοιπόν ” η εκάστοτε κυβέρνηση δεν εκλέγεται από το λαό για να εκφράζει τη βούλησή του ? ”
Το Σύνταγμα μας τι προβλέπει ;
Για αυτό δεν έχουμε εκλογές ;
Όταν λοιπόν η ¨” βούληση ” του λαού και η “βούληση ” της κυβέρνησής του δεν είναι κοινή , τότε υπάρχει θέμα και μάλιστα πολύ σοβαρό.
“Συναίνεση” δεν υφίσταται , ενημέρωση υπήρξε εκ τω υστέρων , ο λαός διαφωνεί με τα όσα γίνονται και λέγονται…
Οι “πιέσεις ” εκ των έσω και των έξω συνεχίζονται …
Και εμείς που είμαστε άραγε;
Που “βαδίζουμε” και πως;
Και “με τον Αστυφύλακα και με τον Χωροφύλακα ” δεν γίνεται….
Και αυτό ισχύει για όλους …….

ΟΝΟΜΑ ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ: ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΜΕ ΤΑ ΣΚΟΠΙΑ ΠΕΡΙΠΛΕΚΕΤΑΙ